Bronvermelding titel: Parker J. Palmer

Zomer 2026

In de herfst van 2024 schreef ik drie blogs. Daarna bleef het lange tijd bij die drie.

Mijn praktijk ging door, maar ik schreef geen nieuwe blogs. Niet omdat het verlangen om te schrijven verdween, maar omdat ik eerst iets te leven had.

Wat precies, wist ik niet.

In een van die drie blogs, Als de leerling er klaar voor is, verschijnt de leraar én andersom, schreef ik over iemand die mij haarfijn kon vertellen wat mij tegenhield. Ik beloofde dat ik later nog eens zou vertellen wie die persoon is.

Die persoon is Diederik Wolsak. Diederik is oprichter van Choose Again.

Op een dag in 2025 las ik op de website van Choose Again dat er vrijwilligers welkom waren in hun centrum in Costa Rica.

Ik las het.

Nog een keer.

En nog een keer.

Ik dacht erover na en trok uiteindelijk de stoute schoenen aan. Ik stuurde een bericht en kreeg een hartstikke leuk antwoord terug. Of ik een cv in het Engels en een motivatiebrief wilde sturen.

Natuurlijk wilde ik dat.

Ik ging aan de slag.

Maar iedere keer vond ik dat er nog iets aan mijn cv ontbrak. En mijn motivatiebrief was ook nog niet helemaal goed.

Ik kon niet goed onder woorden brengen waarom ik naar Costa Rica wilde. Ik kon me nauwelijks voorstellen wat mij daar te wachten zou staan.

Mijn motivatie was er wel.

Alleen niet zo perfect verwoord als Ingrid dat graag wilde. 😅

Dus bleef mijn aanmelding liggen.

Ergens onder op een stapel met dingen die ik nog moest doen.

In diezelfde periode deed ik mee aan een Nederlandstalige online cirkel van Diederik.

Bij de start van de cirkel vroeg hij hoe ik me voelde.

‘Verveeld’, zei ik.

Waarom ik dat zei, weet ik nog steeds niet precies. Ik vond de cirkel namelijk heel interessant. Toch was dat op dat moment wat ik voelde.

Diederik kwam er later op terug. We onderzochten samen wat er onder die verveling lag. Ik weet niet meer precies hoe het gesprek verliep, maar aan het einde zei hij ineens:

‘Ingrid, waarom kom je niet naar Costa Rica?’

Duidelijker kon het bijna niet.

En toch ging ik nog niet.

Kennelijk was één uitnodiging voor mij niet genoeg.

Niet lang daarna zag ik op Facebook iemand die vrijwilliger was geweest bij Choose Again in Costa Rica.

Daar was het weer.

O ja. Dat wil ik ook.

Ik haalde mijn cv en motivatiebrief opnieuw tevoorschijn. Ik schaafde eraan en poetste ze op.

Maar het klopte nog steeds niet helemaal.

Deze keer verdwenen mijn cv en motivatie niet meer onder op de stapel. Costa Rica bleef door mijn hoofd spelen.

Op een ochtend werd ik wakker en opende ik, nog in bed, mijn mail.

Er stond een bericht van de dochter van Diederik.

Ze zochten nog vrijwilligers en wilden weten of ik nog steeds naar Costa Rica wilde komen.

Ik mailde direct terug:

Ja. Zeker. Heel graag zelfs.

Een paar dagen later had ik via Zoom een kennismakingsgesprek met Diederik en een aantal facilitators van het centrum.

De volgende dag hoorde ik dat het rond was.

Dat moment voelde als:

En nu word ik opnieuw geroepen. Nu heb ik niets meer in te brengen. Dit is wat ik te doen heb.

Ik vertrok enkele maanden later voor bijna een half jaar naar Costa Rica, om als vrijwilliger te wonen en te werken in het Choose Again Center.

De roep kwam steeds terug.

Eerst als een gevoel.

Toen als een mogelijkheid op een website.

Daarna als een vraag van Diederik.

Vervolgens via iemand op Facebook.

En uiteindelijk rechtstreeks in mijn mailbox.

Steeds iets minder subtiel.

Tot ik luisterde.

Mijn tijd in Costa Rica werd een van de meest bijzondere ervaringen van mijn leven.

Het was precies wat ik nodig had.

Ik genoot van iedere minuut.

Het meest genoot ik van de cirkels. Van alles wat daar zichtbaar werd. Alles wat ik leerde. Van de mensen die ik ontmoette. Van de kans die ik kreeg om getuige te zijn bij de processen van zoveel mensen.

Maar daarnaast genoot ik ook enorm van de klusjes.

Van afwassen.

Harken.

Vegen.

Monnikenwerk.

De eenvoud van zulk werk past bij mij.

Ook kwam ik mezelf tegen. Ik zag mijn patronen en overtuigingen. Ik mocht luisteren, dienen, onderzoeken en aanwezig zijn.

Ik begreep dit alles, vooral met mijn hoofd, voordat ik naar Costa Rica ging.

Ik begreep dat gedachten en overtuigingen bepalen hoe wij onszelf, anderen en het leven ervaren.

Ik begreep dat vrede niet afhankelijk is van wat er buiten mij gebeurt.

Ik begreep dat ik heel en compleet ben.

Maar in Costa Rica ben ik het gaan voelen.

Niet als een mooi inzicht.

Niet als iets wat ik mezelf vertelde.

Maar als iets wat waar is.

Voor mij.

Nu ben ik alweer een tijdje thuis in Nederland.

En nu leef ik het.

Niet altijd volmaakt. Wel bewust.

Iedere dag opnieuw.

Eerst begreep ik het.

Toen voelde ik het.

Nu leef ik het.

Eerst begrijpen, toen voelen, nu leven.

Misschien is dat wat een roeping doet.

Ze legt niet eerst uit waarom je moet gaan. Ze wacht niet tot je motivatiebrief perfect is en geeft je geen zekerheid over wat je zult aantreffen.

Ze blijft terugkomen.

Tot je luistert. ❤️

Vandaag kies ik voor liefde,
Ingrid Theresia