Bronvermelding titel: Byron Katie

Zomer 2026

Deze vraag komt steeds bij me terug.

Soms denk ik dat ik haar begrijp. Dan is het even heel helder.

En voor ik het weet, verdwijnt het inzicht weer.

Tot de vraag zich opnieuw aandient.

Alles wat ik ervaar, wordt gekleurd door eerdere ervaringen.

Door herinneringen.
Door overtuigingen.
Door conclusies die ik ooit heb getrokken.

Er gebeurt iets.

Mijn denken herkent iets.
Geeft er betekenis aan.
En die betekenis bepaalt hoe ik mij voel.

Toen stelde ik mezelf een vraag.

Stel dat ik geen enkele eerdere ervaring zou hebben.

Geen herinneringen.
Geen verwachtingen.
Geen overtuigingen.
Niets om mee te vergelijken.

Hoe zou ik dan een situatie tegemoet treden?

Mijn antwoord was:

Blanco.

Ik zou niet weten of iets goed of slecht was.

Ik zou niets verwachten.
Niets vrezen.
Niets invullen.

Er zou alleen zijn wat er is.

Mijn eerste gedachte was: totale vrede.

Maar zodra ik het vrede noem, vergelijk ik alweer.
Ik kan iets alleen als vrede herkennen omdat ik ook onvrede ken.

Dus misschien is blanco beter.

Open.
Zonder oordeel.
Zonder verhaal.

En toen begon het in mijn hoofd pas echt te kraken.

Want als ik werkelijk blanco ben, wie is dan degene die ervaart?

Wie is die ‘ik’?

De Ingrid die ik ken, bestaat uit een naam, een lichaam, een geschiedenis en alles wat ik over mezelf ben gaan geloven.

Maar als dat allemaal wegvalt, wat blijft er dan over?

Er is nog steeds ervaren.

Er is zien.
Er is horen.
Er is voelen.

En pas daarna verschijnt misschien de gedachte:

Ik ervaar dit.
Dit gebeurt met mij.
Dit betekent iets over mij.

Hoe langer ik bij deze vraag bleef, hoe minder ik het antwoord kon bevatten.

Het is niet te vatten.

Het antwoord dat bij mij opkomt: oneindig bewustzijn

Niet alleen degene die ervaringen heeft,
maar dat waarin alle ervaringen verschijnen.

Mijn gedachten verschijnen in bewustzijn.
Mijn gevoelens verschijnen in bewustzijn.
Mijn herinneringen verschijnen in bewustzijn.

Zelfs de gedachte ik ben Ingrid verschijnt daarin.

De woorden oneindig bewustzijn zijn ook maar woorden.

Ze wijzen naar iets wat ik niet kan vastpakken.

En toch herken ik het.

Ik ben niet mijn geschiedenis.
Ik ben niet mijn gedachten.
Ik ben niet mijn wisselende gevoelens.

Ze verschijnen in mij.

Maar ze zijn niet wat ik ten diepste ben.

Dat betekent niet dat mijn ervaringen er niet toe doen.

Mijn lichaam reageert.
Oude overtuigingen kunnen ineens weer springlevend zijn.
Angst, boosheid en verdriet kunnen verschijnen.

Ik hoef niets weg te maken.

Ik kan onderzoeken:

Ervaar ik wat er nu is, of ervaar ik vooral de betekenis die ik eraan heb gegeven?

Daar ontstaat ruimte.

Een gedachte kan verschijnen zonder dat ik haar hoef te geloven.

Een gevoel mag er zijn, zonder dat het bepaalt wie ik ben.

Mijn geschiedenis mag er zijn, zonder dat zij de waarheid over mij vertelt.

Misschien is dát vrede.

Niet een leven waarin niets meer gebeurt.

Maar het herkennen van de openheid waarin alles gebeurt.

Soms vergeet ik die openheid.

Dan ga ik volledig op in mijn verhaal.

En soms herinner ik me die openheid weer.

Dan weet ik:

Ik kan niet bevatten wat ik ben.

Maar dit is voor mij op dit moment het meest waarachtige antwoord:

Ik ben oneindig bewustzijn.

Vandaag kies ik voor liefde.

Ingrid Theresia