Bronvermelding titel: Byron Katie

Herfst 2024

Nog als de dag van gister herinner ik me hoe ik voorjaar 1994, net moeder geworden van mijn eerste kind, achter de kinderwagen liep.

Haarlem, gezellige volksbuurt, Amsterdamstraat, winkelstraat, drukte.

Het moederschap veranderde mijn blik op de wereld, zo ook op de mensen in mijn buurt. Werkelijk iedereen die ik tegen kwam bekeek ik met aandacht en oprechte interesse. Met veel van hen maakte ik oogcontact.

Ik passeerde opvallend veel onverzorgde mannen met baarden en met een verschraalde dranklucht om zich heen, je weet wel wat voor types ik bedoel.

Deze mannen, waar ik normaal gesproken liefst met een boog omheen liep, fascineerden me. Ik besefte me plots dat deze mannen net als mijn pasgeboren eerste kind ooit ook een onschuldig, weerloos, afhankelijk baby’tje waren.

En dat bracht me een inzicht dat me tot op de dag van vandaag bijgebleven is en me nog altijd tot tranen toe kan roeren.

We beginnen allemaal onschuldig aan ons leven.

Daarna volgen gebeurtenissen en daar maken we in ons hoofd verhalen over. Deze verhalen zorgen voor overtuigingen en deze overtuigingen geloven we. Uit deze overtuigingen vloeit gedrag voort. Soms zelfs zo sterk dat we vergeten wie we zijn en chronisch ongelukkig worden.

Dat kan er bijvoorbeeld uit zien alsof je een zwerver bent, of net zo makkelijk, een succesvolle zakenvrouw of een beroemde acteur.

Én ik begreep volledig en glashelder dat wat ik met mijn ogen zag niet waar is.

Onze kern, onze ziel, dat wie we echt zijn, kan niet worden aangetast. De onschuldige baby blijft zijn leven lang (en ver daarna) in zijn diepste kern onschuldig.

Ieder mens is en blijft pure liefde, altijd.

Vandaag kies ik voor liefde,

Ingrid Theresia